Ο Ερρίκος Ντυνάν, ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού, βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1901
_Ντυνάν.jpg
Ερρίκος Ντυνάν, ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού


Νόμπελ Ειρήνης 201199BFAC2090DD5BC07878D7F556FBA4C9.jpg



Μαχάτμα Γκάντι200px-MKGandhi.jpg

O Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι ήταν Ινδός πολιτικός,στοχαστής και επαναστάτης ακτιβιστής.Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας ενάντι των καταπιεστών.Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με το ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καταστεί παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο για της φιλοσοφικής και της κοινωνικοπολιτικής διανόησης του 20ου αιώνα.Έγινε ευρύτερα γνωστός με την προσωνυμία Μαχάτμα,που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και στα σανσκριτικά σημαίνει Μεγάλη Ψυχή.




external image 220px-Bertha-von-Suttner-1906.jpg

Η Μπέρτα φον Ζούτνερ (Bertha von Suttner) ήταν Αυστριακή λογοτέχνης, ειρηνίστρια και κάτοχος Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης.

Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1843 στην Πράγα της τότε Αυστροουγγαρίας. Ήταν γόνος φτωχής οικογένειας. Αρραβωνιάστηκε το μηχανικό και λογοτέχνη Βαρόνο Άρθουρ Γκούντακαρ φον Ζούτνερ, τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε κρυφά, λόγω της αντίθεσης της οικογένειάς της.

Αναδείχθηκε σε κορυφαία μορφή του ειρηνιστικού κινήματος με τη δημοσίευση του βιβλίου της Die Waffen nieder! (Κάτω τα όπλα!) το 1889 και με την ίδρυση ειρηνιστικής οργάνωσης δυο χρόνια αργότερα.

Εργάστηκε για μικρό διάστημα ως γραμματέας του Άλφρεντ Νόμπελ και είχε μαζί του μακρά αλληλογραφία ως το θάνατό του το 1896. Θεωρείται ότι επηρέασε την απόφασή του να συμπεριλάβει και το Βραβείο Ειρήνης Νόμπελ μαζί με τα υπόλοιπα που θεσμοθέτησε στη διαθήκη του. Η ίδια είναι η πρώτη γυναίκα στην οποία δόθηκε το βραβείο αυτό, το 1905.

Πέθανε στη Βιέννη στις 21 Ιουνίου 1914. Η μορφή της εικονίζεται τιμητικά στο αυστριακό κέρμα των 2 ευρώ.







President Theodore Roosevelt, 1904.jpg
President Theodore Roosevelt, 1904.jpg
Ο Θεόδωρος Ρούζβελτ (αγγλ. Theodore Roosevelt, 1858-1919) ήταν ο 26ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν γιος του μεγαλοτραπεζίτη Θεόδωρου Ρούζβελτ, γόνου εύπορης οικογένειας της Νέας Υόρκης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ενώ παράλληλα καταπιανόταν με την ιστορία, τη φυσική κ.α. Το 1881 εκλέχτηκε με το ρεπουμπλικανικό κόμμα μέλος του πολιτειακού κοινοβουλίου της Νέας Υόρκης αλλά το 1884 παραιτήθηκε εξαιτίας μιας μοιραίας σύμπτωσης, όταν η μητέρα και η γυναίκα του πέθαναν την ίδια μέρα. Κουμπάρος στον πρώτο του γάμο ήταν ο αδερφός του Έλιοτ.

Το 1886 προσπάθησε να εκλεγεί χωρίς επιτυχία δήμαρχος Νέας Υόρκης και το 1897 διορίστηκε υφυπουργός ναυτικών. Με τις πολιτικές του κινήσεις ώθησε τις ΗΠΑ στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898, όπου συγκρότησε σώμα εθελοντών πολεμώντας στις περισσότερες μάχες. Ο ηρωισμός που επέδειξε ήταν τόσο μεγάλος που ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα. Την ίδια χρονιά έγινε κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης και το 1900 εκλέχτηκε αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Μετά την δολοφονία του ΜακΚίνλεϊ ανήλθε στον προεδρικό θώκο, όπου επανεξελέγη θριαμβευτικά το 1904. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ήρθε σε οριστική ρήξη με την πλειοψηφία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος με αποτέλεσμα να θέσει υποψηφιότητα στις αμερικανικές εκλογές του 1912 ως ανεξάρτητος. Παρά τη μεγάλη δημοτικότητα του δεν κατάφερε να εκλεγεί. Το 1906 κέρδισε το Νόμπελ ειρήνης για την συμβολή του στη λήξη του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου.

Η εξωτερική του πολιτική μπορεί να χαρακτηριστεί ιμπεριαλιστική. Κατά την εποχή του οι Η.Π.Α. εξασφάλισαν τη Χαβάη και τη διώρυγα του Παναμά. Η προεδρία του σημαδεύτηκε από την κατακόρυφη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, οι οποίες βέβαια κατέστησαν τις Η.Π.Α. στρατιωτική υπερδύναμη. Στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής ο Ρούζβελτ ήρθε σε σύγκρουση με τα μεγάλα κεφάλαια και προσπάθησε να περιορίσει την δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου του 1919 στο Όιστερ Μπέι. Ο μετέπειτα πρόεδρος των Η.Π.Α. Φραγκλίνος Ρούζβελτ ήταν μακρινός ξάδερφός του.





Wilson.jpg
Wilson.jpg

Ο Τόμας Γούντροου Ουίλσον (αγγλ. Thomas Woodrow Wilson 28 Δεκεμβρίου 1856 - 1924 3 Φεβρουαρίου) ήταν ο 28ος πρόεδρος των Ηνωμενών Πολιτειών της Αμερικής.

Ο Ουίλσον γεννήθηκε στο Στώντον (Staunton) της πολιτείας Βιρτζίνια στις 28 Δεκεμβρίου 1856, γιος πρεσβυτεριανού ιερέα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και Νομικά στη Βιρτζίνια. Ήταν καθηγητής Ιστορίας & Πολιτικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, του οποίου, το 1902, έγινε πρύτανης. Το 1910 εκλέχτηκε κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ με την υποστήριξη του κόμματος των Δημοκρατικών. Το μεταρρυθμιστικό έργο του στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ τον έκανε διάσημο και το 1912 έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο. Κατάφερε να κερδίσει σημαντικούς αντιπάλους όπως τον Θεόδωρο Ρούζβελτ και τον Ουίλλιαμ Ταφτ και το 1916 επανεκλέχθηκε.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στράφηκε ενάντια στα μεγάλα οικονομικά κεφάλαια με διάφορα νομοθετικά μέτρα. Η εξωτερική του πολιτική σημαδεύτηκε απο την συνέχιση της επεκτατικής πολιτικής των Η.Π.Α. στην λατινική Αμερική και από την είσοδο των Η.Π.Α. στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Ήταν από τους πρωτεργάτες της Κοινωνίας των Εθνών αλλά παρ' όλες τις προσπάθειες του δεν κατάφερε να πείσει το Κογκρέσο να ψηφίσει την ένταξη της χώρας στην ΚτΕ. Ουσιαστικά η άρνηση του Κογκρέσου σήμανε και την διάλυση της Κοινωνίας των Εθνών. Κατά τη διάρκεια μακράς περιοδείας του στις ΗΠΑ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά. Ανένηψε κάπως αλλά σπάνια έβγαινε πλέον από την προεδρική κατοικία και περπατούσε πάντα με τη βοήθεια μπαστουνιού. Το 1920 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Απεβίωσε στην Ουάσινγκτον στις 3 Φεβρουαρίου 1924 και είχε νυμφευθεί δύο φορές.




external image Aristide_Briand_2.jpg

Ο Αριστίντ Μπριάν (Aristide Briand) (1862- 1932) ήταν κορυφαίος Γάλλος πολιτικός, επανειλημμένα πρωθυπουργός της χώρας του. Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο ως υπέρμαχος της ειρήνης στην ευρωπαϊκή διπλωματία της μεσοπολεμικής περιόδου (υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας από το 1925 έως το 932) και συνέδεσε το όνομά του με τη σύναψη ιστορικών διεθνών συμφωνιών. Έγινε 25 φορές υπουργός και 11 φορές[1] πρωθυπουργός. Υπήρξε επίσης ένας από τους πιο ένθερμους θιασιώτες της ιδέας για μια Ενωμένη Ευρώπη.

Γιος ενός εύπορου ξενοδόχου, τελείωσε το λύκειο της Ναντ, όπου είχε συνδεθεί φιλικά με τον μετέπειτα διάσημο συγγραφέα Ιούλιο Βερν. Σπούδασε νομικά και ασκήθηκε ως δικηγόρος, αλλά σύντομα ασκήθηκε με τη δημοσιογραφία συνεργαζομένος αρχικά με διάφορα πολιτικά έντυπα. Το 1904, έχοντας ήδη αναπτύξει δράση στο χώρο της σοσιαλιστικής Αριστεράς, ίδρυσε την εφημερίδα L΄ Humanite[2] μαζί με τον Ζαν Ζορές (Jean Jaurés). Έγινε πασίγνωστος με την προπαρασκευαστική εργασία του για τον χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, την οποία υπέβαλε στην αρμόδια επιτροπή το 1905 και τον ίδιο χρόνο απεχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα μαζί με τον Αλεξάνδρ ντε Μιλεράν και τον Ρενέ Βιβιανί.

Το 1906 έγινε υπουργός Δημίσιας Εκπαίδευσης, το 1910 πρωθυπουργός, το 1912 και το 1914 υπουργός Δικαιοσύνης, Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών από το 1915 έως το 1917. Προώθησε και πέτυχε σε σημαντικό βαθμό τη στενή συνεργασία μεταξύ των Συμμάχων στο πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ένας από τους πιο αποφασιστικούς υποστηρικτές της αγγλογαλλικής απόβαση στη Θεσσαλονίκη για το άνοιγμα βαλκανικού μετώπου εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων μετά τη λήξη του οποίου υποστήριξε πολιτική προσέγγισης με τη Γερμανία.








external image 275px-%CE%93%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82_%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B1_Greece_logo.jpg




external image magnify-clip.png
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (γαλλ.: Médecins sans frontières) είναι μια διεθνής, ανεξάρτητη, ιατρική ανθρωπιστική μη-κυβερνητική οργάνωση, που παρέχει επείγουσα βοήθεια σε άτομα που έχουν πληγεί από ένοπλες συγκρούσεις, επιδημίες, αποκλεισμό από την παροχή ιατρικής φροντίδας και φυσικές καταστροφές. Η έδρα της είναι στη Γενεύη της Ελβετίας.[1] Η οργάνωση είναι γνωστή στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου από τη Γαλλική ονομασία του ή απλά MSF, αλλά και στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες η ονομασία που χρησιμοποιείται συνήθως είναι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (Doctors Without Borders) . Το 2007 πάνω από 26.000, ντόπιοι, γιατροί, νοσηλευτές και άλλοι επαγγελματίες υγείας, λογιστικοί εμπειρογνώμονες, μηχανικοί ύδρευσης και αποχέτευσης και διοικητικοί υπάλληλοι παρείχαν ιατρική βοήθεια σε περισσότερες από 60 χώρες.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ιδρύθηκαν το 1971 από μια μικρή ομάδα Γάλλων γιατρών και δημοσιογράφων στον απόηχο της απόσχισης της Μπιάφρας, η οποία πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα στην ιατρική περίθαλψη, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, τα πιστεύω ή τις πολιτικές πεποιθήσεις, και ότι οι ανάγκες αυτών των ανθρώπων υπερβαίνουν το σεβασμό για τα εθνικά σύνορα.






external image 270px-Emblem_of_the_IFRC.svg.png

Το Διεθνές Κίνημα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου (γαλλικά: Mouvement Ιnternational de la Croix-Rouge et du Croissant-Rouge), που ονομάζεται χάριν συντομίας Ερυθρός Σταυρός, αποτελεί ανθρωπιστικό κίνημα και περιλαμβάνει σήμερα ένα πλήθος οργανώσεων με κοινούς σκοπούς. Το απαρτίζουν η Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού, η Διεθνής Ομοσπονδία Συλλόγων Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου και 175 Εθνικοί Σύλλογοι Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου. Η παλαιότερη οργάνωση στους κόλπους του κινήματος είναι η Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού, η οποία ιδρύθηκε το 1863 ως ιδιωτική ανθρωπιστική οργάνωση από πέντε επιφανείς πολίτες της Γενεύης την οποία ίδρυσε οΕρρίκος Ντυνάν. Η αρχική της ονομασία ήταν «Διεθνής Επιτροπή για την ανακούφιση των τραυματιών» και έλαβε το σημερινό της όνομα το 1876.

Το 1864 με την παρότρυνση της Επιτροπής και με πρωτοβουλία της ελβετικής κυβέρνησης οργανώθηκε μια διεθνής διπλωματική διάσκεψη η οποία ενέκρινε τη Συνθήκη της Γενεύης για τη βελτίωση της τύχης των τραυματιών και των αιχμαλώτων του πολέμου. Η συνθήκη αυτή εδραίωσε την υποχρέωση βοήθειας και θεραπείας προς τους τραυματίες και αρρώστους οποιασδήποτε εθνικότητας καθώς και την ουδετερότητα των στρατιωτικών νοσοκομείων, ασθενοφόρων και υγειονομικού προσωπικού.

Υιοθέτησε το σήμα του κόκκινου σταυρού σε λευκό φόντο, που ισχύει σ' ολόκληρο τον κόσμο και είναι εύκολα αναγνωρίσιμο. Το σύμβολο του κόκκινου (ερυθρού) σταυρού επιλέχθηκε προς τιμήν της Ελβετίας, ουδέτερης χώρας που φιλοξένησε το συνέδριο, αντιστρέφοντας τα χρώματα της σημαίας της.

Την ίδια χρονιά ιδρύθηκαν σε ευρωπαϊκές χώρες οι πρώτοι Εθνικοί Σύλλογοι Ερυθρού Σταυρού.

Το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου, η Οθωμανική αυτοκρατορία, όπως στη συνέχεια και όλες οι μουσουλμανικές χώρες, αποφάσισε να υιοθετήσει αντί για το σταυρό, που είναι χριστιανικό σύμβολο, την κόκκινη ημισέληνο. Η επίσημη αναγνώριση της Ερυθράς Ημισελήνου έγινε το 1929 με την τροποποίηση του καταστατικού της Συνθήκης της Γενεύης.Το 1944 απονεμήθηκε στη Διεθνή επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού το Νομπελ Ειρήνης.

Το Ισραήλ χρησιμοποιεί ως σύμβολο το κόκκινο αστέρι του Δαβίδ.

Στις μέρες μας ο Ερυθρός Σταυρός, εκτός από την περίθαλψη των τραυματιών και την προστασία των αιχμαλώτων πολέμου, ασχολείται και με τους πρόσφυγες. Παρεμβαίνει επίσης και σ' όλο τον κόσμο, σε περιπτώσεις καταστροφών.







external image Martin_Luther_King%2C_Jr..jpg

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (αγγλικά: Dr. Martin Luther King Junior) (15 Ιανουαρίου 19294 Απριλίου 1968) ήταν Βαπτιστής διάκονος και ακτιβιστής υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων. Το 1964 τού απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ για τον αγώνα του κατά των φυλετικών διακρίσεων μέσω κοινωνικής ανυπακοής και άλλων μέσων χωρίς τη χρήση βίας.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου του 1968 στο Μέμφις της Πολιτείας Τεννεσί.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ γεννήθηκε στην Ατλάντα το 1929 και δολοφονήθηκε το 1968 στο Μέμφις. Είναι ένα από τα βασικότερα παραδείγματα ηρωικών μορφών ανθρώπων που αντιστάθηκαν απέναντι στο ρατσισμό. Όλη του τη ζωή την αφιέρωσε στον αγώνα αυτό και τελικά κατέφερε να διαλύσει τον φασισμό προς τους μαύρους και έκανε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από το χρώμα, την φυλή και την εθνικότητα ίσους. Έλαβε μέρος σε διάφορες διαδηλώσεις που καταδίκαζαν το ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις. Ήταν εναντίον της βίας και της διάκρισης των ανθρώπων σε φτωχούς και πλούσιους. Κατάφερε να πείσει τους λευκούς να σέβονται και να είναι φίλοι με τους μαύρους και παρόλο που συλλαμβάνεται, φυλακίζεται και δικάζεται αρκετές φορές δεν τα βάζει κάτω. Από το 1956 μέχρι το 1968 που δολοφονήθηκε αγωνιζόταν ενάντια στο ρατσισμό. Για τον αγώνα του αυτό του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1964.








Official portrait of Barack Obama.jpg
Official portrait of Barack Obama.jpg
Ο Μπαράκ Χουσέιν Ομπάμα (Barack Hussein Obama[1]) είναι ο πρώτος ΑφροαμερικανόςΠρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Εξελέγη στις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου του 2008 και ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου του 2009. Τη χρονιά που εξελέγη πρόεδρος ανακηρύχθηκε και «Πρόσωπο της Χρονιάς» από το περιοδικό Time. Τον Οκτώβριο του 2009 έγινε ο τέταρτος αμερικανός πρόεδρος που λαμβάνει Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.[2]
  • Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1961 από Κενυάτη πατέρα και λευκή Αμερικανίδα μητέρα. Τα περισσότερα χρόνια της παιδικής του ηλικίας τα πέρασε στη Χονολουλού, ενώ από τα 6 του ως και τα 10 του χρόνια έζησε στην Τζακάρτα με τη μητέρα του και τον Ινδονήσιο πατριό του. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κολούμπια και της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, ο Ομπάμα εργάστηκε μεταξύ άλλων ως λέκτορας πανεπιστημίου και δικηγόρος αρμόδιος για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

  • Παντρεύτηκε το 1992 και έχει 2 κόρες. Είναι συγγραφέας δύο ευπώλητων βιβλίων. Το ένα από αυτά είναι απομνημονεύματα της παιδικής του ηλικίας και τιτλοφορείται Dreams from My Father («Εικόνες Του Πατέρα Μου») και το άλλο λέγεται The Audacity of Hope («Τολμώ Να Ελπίζω»), στο οποίο παραθέτει την προσωπική του άποψη για την αμερικανική πολιτική σκηνή[3].

  • Από το 1997 ως το 2004 υπηρέτησε στη Βουλή του Ιλινόις. Η προσπάθειά του να εκλεγεί βουλευτής το 2000 απέτυχε, και τρία χρόνια μετά ανακοίνωσε ότι θα διεκδικούσε το αξίωμα του γερουσιαστή. Την επόμενη χρονιά, ενώ ήταν ήδη βουλευτής του Ιλινόις, απηύθυνε ομιλία στο Εθνικό Δημοκρατικό Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, το 2004[4]. Το Νοέμβριο του 2004 εξελέγη μέλος της Γερουσίας των ΗΠΑ με 70% των ψήφων[5]. Ως μέλος της μειοψηφίας του Δημοκρατικού Κόμματος κατά την 109η συνεδρίαση του Κογκρέσου, τάχθηκε υπέρ του ελέγχου στα συμβατικά όπλα και πραγματοποίησε επίσημα ταξίδια στην Ανατολική Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική. Κατά το επόμενο (110ο) Κογκρέσο, ο Ομπάμα προώθησε νομοθεσία για τα λόμπι στις ΗΠΑ και την εκλογική απάτη, όπως επίσης για τη μείωση του φαινομένου της υπερθέρμανσης του πλανήτη και εναντίον της πυρηνικής τρομοκρατίας.

  • Το Φεβρουάριο του 2007 ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2008. Έχει δώσει έμφαση στο να τερματίσει τον Πόλεμο στο Ιράκ ενώ παράλληλα να διατηρηθεί η ισχυρή στρατιωτική παρουσία της Αμερικής, όπως επίσης να φροντίσει για την ανεξάρτητη ενέργεια και την καθολική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.[6]






JimmyCarterPortrait2.jpg
JimmyCarterPortrait2.jpg

Ο Τζέιμς Ερλ «Τζίμυ» Κάρτερ (αγγλ. James Earl "Jimmy" Carter) (γεννημένος στις 1 Οκτωβρίου 1924) είναι Αμερικανός πολιτικός ο οποίος χρημάτισε39ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1977–1981) και ήταν ο παραλήπτης του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 2002, ο μόνος Πρόεδρος των ΗΠΑ που έλαβε αυτό το βραβείο αφότου άφησε το αξίωμα του. Προτού γίνει Πρόεδρος, ο Κάρτερ υπηρέτησε ως αξιωματούχος του Ναυτικού των ΗΠΑ, ήταν αγρότης, υπηρέτησε δύο θητείες ως Γερουσιαστής της Τζόρτζια και μία ως Κυβερνήτης της Τζόρτζια (1971–1975).[2]

Ως Πρόεδρος, ο Κάρτερ δημιούργησε δύο νέα κυβερνητικού επιπέδου υπουργεία (στα αγγλικά των ΗΠΑ ονομάζoνται departments, δηλαδή τμήματα): τοΥπουργείο Ενέργειας και το Υπουργείο Εκπαίδευσης. Εγκαθίδρυσε μια εθνική ενεργειακή πολιτική που περιελάμβανε την διατήρηση, τον έλεγχο των τιμών, και τις νέες τεχνολογίες. Στα εξωτερικά ζητήματα, ο Κάρτερ επεδίωξε τις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ, τις Συνθήκες του Καναλιού του Παναμά, τον δεύτερο γύρο των Συνομιλιών Περιορισμού Στρατηγικών Όπλων (SALT II), και επέστρεψε την Ζώνη του Καναλιού του Παναμά στον Παναμά.

Σε όλη την καριέρα του, ο Κάρτερ επίμονα έδινε έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ανέλαβε το αξίωμα του σε περίοδο διεθνούς στασιμοπληθωρισμού, ο οποίος παρέμεινε σε όλη τη θητεία του. Το τέλος της προεδρικής του θητείας σημαδεύτηκε από την Ιρανική κρίση ομηρίας του 1979-1981, τηνενεργειακή κρίση του 1979, το πυρηνικό ατύχημα του Three Mile Island, την Σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν (στο τέλος του 1979), το μποϋκοτάζ τωνΘερινών Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας του 1980 από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειώ και την έκρηξη του όρους //Αγία Ελένη// του 1980.

Μέχρι το 1980, η δημοτικότητα του Κάρτερ είχε διαβρωθεί. Επιβίωσε από μια προκριματική αναμέτρηση ενάντια στον Τεντ Κέννεντι για το χρίσμα τουΔημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές του 1980, αλλά έχασε στις εκλογές από τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο Ρόναλντ Ρέιγκαν. Στις 20 Ιανουαρίου 1981, λεπτά μετά την λήξη της θητείας του Κάρτερ, οι 52 Αμερικανοί αιχμάλωτοι στην πρεσβεία των ΗΠα στην Τεχεράνη ελευθερώθηκαν, τερματίζοντας την 444ήμερη κρίση ομηρίας στο Ιράν.[3]

Αφότου άφησε το αξίωμα του, ο Κάρτερ και η σύζυγος του Ρόζαλυν ίδρυσαν το Carter Center το 1982,[4] μία μη κυβερνητική, μη κερδοσκοπική οργάνωσηπου λειτουργεί για την προαγωγή των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Έχει ταξιδέψει εκτεταμένα για να διεξάγει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, να είναι παρατηρητής εκλογών, και να προάγει την πρόληψη ασθενειών και την εκρίζωση τους στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ο Κάρτερ είναι πρόσωπο κλειδί στην επιχείρηση Habitat for Humanity,[5] και επίσης παραμένει ιδιαίτερα ενεργός στην Παλαιστιανική Διένεξη.







Muhammad Yunus 2.jpg
Muhammad Yunus 2.jpg

Ο Μοχάμεντ Γιουνούς (μπενγκ. মুহাম্মদ ইউনুস) είναι οικονομολόγος και τραπεζίτης από το Μπαγκλαντές, καθώς και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 2006 «για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών ευκαιριών για τους φτωχούς, και ιδίως για τις γυναίκες, μέσω της καινοτόμου εργασίας τους στη χορήγηση μικρών δανείων και εγγυήσεων». Επίσης ανέπτυξε τις έννοιες της μικροπίστωσης και της μικροχρηματοδότησης.

Ο Μοχάμεντ Γιουνούς γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1940 στο Τσιπαγκόνγκ της Βεγγάλης του Μπαγκλαντές. Ήταν το τρίτο από εννέα παιδιά της οικογένειάς του. Ο πατέρας του, Χάζι Ντούλα Μία Σουνταγκάρ, ήταν κοσμηματοπώλης. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα μεταξύ 1957 και 1961, ενώ αργότερα πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ των ΗΠΑ. Κατά τη δεκαετία το 1970, ο Γιουνούς ασχολήθηκε με την καταπολέμηση της φτώχειας και της πείνας στη χώρα του, ενώ συμμετείχε και στην καταπολέμηση της πείνας το 1974. Το 1976, κατά την επίσκεψή του στο χωριό Τζόμπρα, ο Γιουνούς ανακάλυψε πως πολύ μικρά δάνεια μπορούσαν να επιφέρουν σημαντική βελτίωση στη ζωή ενός φτωχού ατόμου. Αυτό έκανε τον Μοχάμεντ Γιουνούς να ανοίξει την Γκραμίν Μπανκ το 1983.






Liu Xiaobo-300.jpg
Liu Xiaobo-300.jpg

Ο Λιου Σιαομπό (κινέζικα: 刘晓波) είναι Κινέζος διανοούμενος, συγγραφέας, και ακτιβιστής, ενώ είναι προς το παρόν πολιτικός κρατούμενος από το 2009 εώς το 2020. Είναι ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα, ενώ για τις προσπάθειές του για τον σκοπό αυτό του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στις 8 Οκτωβρίου 2010 «για τον μακροχρόνιο και ειρηνικό αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα». Η βράβευσή του με το βραβείο Νόμπελ προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις της κινεζικής κυβέρνησης.

Ο Λιου Σιαομπό γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1955 στην πόλη Τσανγκτσούν της επαρχίας Τζιλίν στην Κίνα. Αρχικά δούλεψε σε ένα χωριό στην Κίνα και ύστερα σε μια οικοδομική εταιρία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τζιλίν και στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Μεταξύ 1988 και 1989 ήταν επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, όπως το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το Πανεπιστήμιο του Όσλο και το Πανεπιστήμιο της Χαβάης. Κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών στην Πλατεία Τιενανμέν το 1989 ο Λιου Σιαομπό βρισκόταν στις ΗΠΑ, ωστόσο αποφάσισε να επιστρέψει στην Κίνα για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το 1991 καταδικάστηκε για αντεπαναστατική προπαγάνδα και υποκίνηση, ωστόσο δεν του επιβλήθηκαν ποινές. Το 1996 καταδικάστηκε για αναμόρφωση μέσω εργασίας για τρία χρόνια επειδή άσκησε κριτική για το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Ο Λιου Σιαομπό φυλακίστηκε συνολικά 4 φορές: στην περίοδο Ιούνιος 1989-Ιανουάριος 1991 επειδή διέδωσε μηνύματα για να υποκινήσει αντιεπαναστατική συμπεριφορά, στην περίοδο Μάιος 1995-Ιανουάριος 1996 για τη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις υπέρ της Δημοκρατίας, στην περίοδο Οκτώβριος 1996-Οκτώβριος 1999 επειδή διατάραξε την κοινωνική τάξη και τέλος στην τελευταία του ποινή φυλάκισης που εκτίει από τον Δεκέμβριο 2009 μέχρι το 2020 επειδή διέδωσε μηνύματα κατά της κυβέρνησης. Μάλιστα, κατά την περίοδο της τρίτης φυλάκισής του παντρεύτηκε τη Λιου Σια. Η τελευταία ποινή φυλάκισής του προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή. Η απονομή του βραβείου Νόμπελ σε αυτόν προκάλεσε την αντίδραση της κυβέρνησης της Κίνας, η οποία δήλωσε πως θα κινηθεί εναντίον της Νορβηγίας, ωστόσο ο Νορβηγός υπουργός εξωτερικών δήλωσε πως η αντίδραση της Κίνας είναι περιττή, διότι η επιτροπή που αποφασίζει για την απονομή του βραβείου Νόμπελ είναι ανεξάρτητη από την νορβηγική κυβέρνηση.







external image 220px-Ellen_Johnson-Sirleaf%2C_April_2010.jpg

Η Έλεν Τζόνσον Σίρλιφ (Helen Johnson-Sirleaf) είναι πολιτικός από τη Λιβερία (29 Οκτωβρίου 1938- ) και το Νοέμβριο του 2005 έγινε η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα Πρόεδρος σε αφρικανικό κράτος. Το 2011 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, μαζί με τις Λέιμα Γκμπόουι και Ταουακούλ Κάρμαν.

Μετά την παραίτηση του Τσαρλς Τέιλορ, εξελέγη ηγέτης του Κόμματος για την Ενότητα και διεκδίκησε ξανά την προεδρία. Στον α΄ γύρο των εκλογών του 2005 έλαβε 175.520 ψήφους και ήρθε δεύτερη. Στο β΄ γύρο στις 8 Νοεμβρίου 2005 κέρδισε την πρωτιά, επί του πρώην άσου του ποδοσφαίρου Ζορζ Γουεά (George Weah). Στις 11 Νοέμβρη η Εφορευτική Επιτροπή ανακήρυξε νικήτρια των εκλογών την Tζόνσον-Σίρλαφ, με διαφορά περίπου 20% από τον αντίπαλό της: H κ. Tζόνσον-Σίρλαφ έλαβε το 59,4% των ψήφων στις εκλογές έναντι του 40,6% που έλαβε ο πρώην ποδοσφαιριστής, Ζορζ Γουεά. O Γουεά υποστήριξε ότι οι εκλογές αμαυρώθηκαν από κρούσματα νοθείας, ωστόσο διεθνείς παρατηρητές τόνισαν ότι οι εκλογές ήταν ελεύθερες και δίκαιες.Σπούδασε στο Χάρβαρντ και ήταν Υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση του Γουίλιαμ Τόλμπερτ (William Tolbert) το 1970. Το 1985, τάχθηκε εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος, στάση που της στοίχισε δεκαετή φυλάκιση και τελικά εξορία. Το 1997 επέστρεψε στη χώρα και διεκδίκησε την προεδρία, αλλά έλαβε μόλις 10% των ψήφων, ενώ ο Τέιλορ (Taylor) πήρε 75%. Ο Πρόεδρος Τέιλορ την κατηγόρησε για προδοσία και εκείνη έκανε εκστρατεία για την ανατροπή του.

Είναι μητέρα 4 γιων και έχει 6 εγγόνια.

Το 2006 το αμερικανικό περιοδικό Φορμπς κατέταξε την Έλεν Τζόνσον Σίρλιφ στην 51η θέση των ισχυρότερων γυναικών στον κόσμο.[1]


Wilfred Owen


Ο Wilfred Owen Edward Salter MC (18 Μαρτίου 1893 - 4 Νοεμβρίου 1918) ήταν Άγγλος ποιητής και στρατιώτης, ένας από τους κορυφαίους ποιητές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Συγκλονιστικός, ρεαλιστικός ποίητης για τις φρικαλεότητες του πολέμου, χαρακωμάτων και φυσικού αερίου επηρεάστηκε πολύ από τον φίλο του Siegfried Sassoon και ήρθε σε πλήρη αντίθεση τόσο με τη δημόσια αντίληψη για τον πόλεμο ,οσο και με τους αποφασιστικούς πατριωτικόυς στίχους για τον πόλεμο γραμμένους νωρίτερα απο ποιητές όπως ο Ρούπερτ Μπρουκ. Τα πιο γνωστά έργα του - τα περισσότερα εκ των οποίων δημοσιεύθηκαν μετά το θάνατό του - είναι "Dulce et Decorum Est", "αδιαφορία", "Ύμνος για Καταδικασμένη Νεολαία", "Ματαιότητα" και "Παράξενη Συνάντηση".


235px-Wilfred_Owen_plate_from_Poems_(1920).jpg




external image Nelson_Mandela.jpg
external image magnify-clip.png

Ο Νέλσον Μαντέλα (Nelson Rolihlahla Mandela) γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1918 στην Τράνσκεΐ της Νότιας Αφρικής[1]. Δικηγόρος στο Γιοχάνεσμπουργκ, έγινε μέλος του ANC το 1944.Πήγε στο Γιοχάνεσμπουργκ επειδή οι γονείς του ήθελαν να τον παντρέψουν χωρίς να το θέλει αυτός. Για 20 χρόνια τέθηκε επικεφαλής στη μεγάλη εκστρατεία κατά της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής. Ήταν ο πρώτος έγχρωμος, δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Πριν να εκλεγεί πρόεδρος, ήταν από τους επικεφαλής του κινήματος κατά του Άπαρτχαϊντ και ενεργό μέλος του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου ANC (African National Congress). Φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών. Ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1990, αφού ο πρόεδρος Φρεντερίκ ντε Κλερκ αναγνώρισε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και ανέστειλε τις εκτελέσεις. Ο Νέλσον Μαντέλα αμέσως παρότρυνε τις ξένες δυνάμεις να μην ελαττώσουν την πίεση που ασκούσαν στη νοτιοαφρικανική κυβέρνηση για συνταγματική μεταρρύθμιση. Η απελευθέρωσή του το 1990 σημάδεψε την απαρχή θεμελιακών αλλαγών στο αφρικανικό κράτος, που οδήγησαν στην πτώση του ρατσιστικού του καθεστώτος. Έγινε ο πρώτος πρόεδρος του αφρικάνικου λαού το 1994. Κατέκτησε το Νόμπελ Ειρήνης που το μοιράστηκε με τον Φρεντερίκ Ντε Κλερκ.
Έχασε τον ένα γιο του από AIDS και τον άλλο σε τροχαίο ατύχημα, το 1969 (σε τροχαίο έχασε και τη δισέγγονή του, το 2010). Από τότε ο Νέλσον Μαντέλα έγινε εξαιρετικά δραστήριος κατά του AIDS. Ο ίδιος δηλώνει ότι ο μόνος τρόπος να αναδείξουμε το AIDS ως φυσιολογική ασθένεια είναι να μην το κρύβουμε και να κάνουμε τους ανθρώπους να σταματήσουν να το θεωρούν κάτι που χτυπά ορισμένα άτομα τα οποία πηγαίνουν στην κόλαση και όχι στον παράδεισο».


Μητέρα Τερέζα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
MotherTeresa 090.jpg
MotherTeresa 090.jpg
Η Μητέρα Τερέζα ήταν μία Καθολική μοναχή με σημαντικό φιλανθρωπικό έργο, από την Αλβανία. Για πάνω από 45 χρόνια, η Μητέρα Τερέζα βοήθησε τους φτωχούς και τους αρρώστους σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να αγιοποιηθεί από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' το 1997. Είναι κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης του 1979 για "τις εκστρατείες της σχετικά με την ενημέρωση για τη φτώχεια".
Η Μητέρα Τερέζα γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1910 στα Σκόπια της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σήμερα πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ). Είχε, ωστόσο, καταγωγή από την Σκόδρα της Αλβανίας. Πήγε στο Νταρτζίλινγκ της Ινδίας το 1929 και ορκίστηκε ως μοναχή το 1931. Το 1937 δούλεψε σαν δασκάλα σε ένα σχολείο στην Καλκούτα. Το 1950, πήρε την άδεια από το Βατικανό για να ξεκινήσει το ιεραποστολικό της έργο. Το 1952 μετέτρεψε έναν παλαιό Ινδουιστικό ναό στην Καλκούτα σε κτίριο για την ίαση των ανθρώπων που πεθαίνουν. Επίσης, το 1955 άνοιξε ένα ορφανοτροφείο στην Καλκούτα. Στην συνέχεια άνοιξε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία σε ολόκληρη την Ινδία αλλά και στην Ρώμη, την Τανζανία και την Αυστρία



external image 220px-Bundesarchiv_B_145_Bild-F057884-0009%2C_Willy_Brandt.jpg
external image magnify-clip.png

Ο Βίλλυ Μπραντ (Willy Brandt 18 Δεκεμβρίου 1913 - 8 Οκτωβρίου 1992) ήταν Γερμανός σοσιαλιστής πολιτικός και Καγκελάριος της πρώην Δυτικής Γερμανίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χέρμπερτ Καρλ Φραμ.
Το 1933 εγκατέλειψε τη Γερμανία, γιατί ήταν ενάντιος στους Ναζί. Συνεργάστηκε με τη γερμανική και τη νορβηγική αντίσταση. Το 1945 επέστρεψε στη Γερμανία με νορβηγική υπηκοότητα και έλαβε και πάλι τη γερμανική υπηκοότητα. Εργάστηκε στη δημόσια διοίκηση του Βερολίνου και έγινε δήμαρχος το 1957. Συνέβαλε πολύ στη διαμόρφωση του προγράμματος των Σοσιαλδημοκρατών. Διατέλεσε Υπουργός Εξωτερικών σε κυβέρνηση συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες.
Το 1969 εκλέχθηκε Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της καγκελαρίας του υποστήριξε τη δυτικογερμανική συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ και συνέβαλε στη βελτίωση των σχέσεων με την ΕΣΣΔ. Η πολιτική του είχε ως στόχο το άνοιγμα της Γερμανίας προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Οστπολιτίκ), στάση που επηρέασε τη διεθνή πολιτική σκηνή.
Το 1971 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την Οστπολιτίκ. Βοήθησε στην ανάπτυξη των χωρών του Τρίτου Κόσμου και στην εδραίωση της ειρήνης. Πέθανε από καρκίνο.



external image 220px-Henry_Kissinger%2C_at_the_World_Economic_Forums_India_Economic_Summit_2008%2C_New_Delhi.jpg
Ο Χένρυ Άλφρεντ Κίσινγκερ (αγγλ. Henry Alfred Kissinger, γεννήθηκε στις 27 Μαΐου 1923) είναι πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Έχει επίσης βραβευθεί με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1973 για τη συνεισφορά του στη διεκπεραίωση των διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ.
Ο Κίσινγκερ έγινε ευρύτερα γνωστός λόγω της ένθερμης υποστήριξής του για τον ρεαλισμό στις διεθνείς σχέσεις και της αμφιλεγόμενης πολιτικής που ακολούθησε.
Ο Κίσινγκερ γεννήθηκε στη Γερμανία ως Χάιντς Άλφρεντ Κίσινγκερ (Heinz Alfred Kissinger) από γονείς εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι το 1938 διέφυγαν στις ΗΠΑ υπο την απειλή του ναζιστικού καθεστώτος. Αρχικά ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο Χάρβαρντ, αλλά παράλληλα συμμετείχε σε διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες και επιτροπές που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.


external image 220px-ARB-Alva-Myrdal.jpg

Η Άλβα Μίρνταλ (Alva Reimer Myrdal) ήταν Σουηδή πολιτικός Σύζυγος του Γκούναρ Μίρνταλ, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το πρόβλημα του αφοπλισμού. Τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1982.
Γεννήθηκε στην Ουψάλα στις 31 Ιανουαρίου του 1902 και σπούδασε κοινωνιολογία στα Πανεπιστήμια της Ουψάλας, της Στοκχόλμης και της Γενεύης. Ήταν διευθύντρια στο Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας(1949-50), καθώς επίσης και στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών του ΟΗΕ, (1950-56), πρέσβειρα της Σουηδίας στην Ινδία, τη Βιρμανία και την Κεϋλάνη (1955-61) και ειδική σύμβουλος για θέματα αφοπλισμού στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Εξελέγη βουλευτής το 1962 με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, οπότε ανέλαβε την ηγεσία της επιτροπής της Σουηδίας στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό στη Γενεύη (1962-73). Την περίοδο 1966-73 χρημάτισε υπουργός αρμόδια για θέματα αφοπλισμού και εκκλησιαστικών υποθέσεων. Η Μίρνταλ πέθανε την 1η Φεβρουαρίου του 1986.
Για τους αγώνες της για τον πυρηνικό αφοπλισμό, τα δικαιώματα των λαών του Τρίτου Κόσμου και την ισότητα των δύο φύλων τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1982, από κοινού με τον Αλφόνσο Γκαρσία Ρόμπλεςαπό το Μεξικό. Εκτός αυτού, βραβεύτηκε με το Δυτικογερμανικό Βραβείο Ειρήνης το 1970 μαζί με το σύζυγό της Γκούναρ Μίρνταλ, με το Βραβείο Ειρήνης Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1980 και με το Βραβείο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού για τη Διεθνή Κατανόηση (1981).



external image 220px-Shimon_Peres_by_David_Shankbone.jpg

Ο Σιμόν Πέρες (Shimon Peres, εβραϊκά שמעון פרס) είναι Ισραηλινός στρατιωτικός και πολιτικός, με καριέρα που συνεχίζεται επί 60 και πλέον χρόνια.[1] Το 2007 εξελέγη Πρόεδρος του Ισραήλ. Εξελέγη μέλος της Κνεσέτ το 1959 και υπηρέτησε αδιάλειπτα μέχρι την εκλογή του στην προεδρία το 2007, με ελάχιστη διακοπή το 2006. Το Νοέμβριο του 2008 τιμήθηκε με τον τίτλο του επίτιμου Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄. Είναι παντρεμένος με τη Σόνια από το 1945 και έχουν μία κόρη και δύο γιους.

Γεννήθηκε στο Βολοζύν της ανατολικής Πολωνίας (σημερινής Λευκορωσίας) με το όνομα Σιμόν Πέρσκι (Szymon Perski), στις 2 Αυγούστου του 1923[2]. Ο Πέρες είναι πρώτος εξάδελφος της γνωστής ηθοποιού Λορίν Μπακόλ και ο τελευταίος Ισραηλινός ηγέτης που γεννήθηκε στη Διασπορά.Μετανάστευσε στην Παλαιστίνη το 1934 μαζί με την οικογένειά του.



Yasser-arafat-1999-2.jpg
Yasser-arafat-1999-2.jpg

Ο Γιάσερ Αραφάτ (στα αραβικά: ياسر عرفات‎‎ ​), ή Μοχάμεντ Αμπντέλ Ραούφ Αραφάτ Αλ Κούντουα Αλ Χουσεϊνί (στα αραβικά: محمد عبد الرؤوف القدوة الحسيني‎ ​) όπως ήταν το πραγματικό του όνομα (24 Αυγούστου ή 4 Αυγούστου 1929 - 11 Νοεμβρίου 2004), υπήρξε πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής και ηγέτης της Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Όσον αφορά τον τόπο γέννησης του Γιάσερ Αραφάτ οι πηγές διίστανται καθώς γεννήθηκε πιθανότατα στο Κάιρο ενώ ο ίδιος υποστήριζε ότι γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ.
Οι Βρετανοί διοίκησαν την Παλαιστίνη από το 1919 έως το 1948. Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και το Ολοκαύτωμα ο αριθμός των Εβραίων μεταναστών στην Παλαιστίνη αυξήθηκε εντυπωσιακά. Στις 29 Νοεμβρίου 1947 ο ΟΗΕ ανακοίνωσε σχέδιο για δημιουργία δυο κρατών, ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού, εδώ άρχισαν και οι διαφωνίες, οι οποίες κατέληξαν σε πολεμική αντιπαράθεση πέντε αραβικών κρατών (Αίγυπτος, Λίβανος, Συρία, Ιορδανία και Ιράκ) από τη μια, με το νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ από την άλλη.
Ο Αραφάτ έλαβε μέρος στον πόλεμο στον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1947-49 και μετά την ήττα των Αράβων επέτρεψε στο Κάιρο.
Από το 1949 έως 1956 σπούδασε μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Βασιλιάς Φουάντ Β' (Πανεπιστήμιο του Καΐρου) της Αιγύπτου.



external image 250px-Desmond_tutu_20070607_2.jpg

Ο Ντέσμοντ Τούτου είναι Νοτιοαφρικανός αγγλικανός κληρικός, φανατικός πολέμιος του απαρτχάιντ.
Η Νότια Αφρική αναφέρεται συχνά ως Έθνος Ουράνιο Τόξο, όρος που επινοήθηκε από τον Τούτου και χρησιμοποιήθηκε από τον Νέλσον Μαντέλα ως μεταφορά για την περιγραφή της πολυπολιτισμικής απάντησης στον ρατσισμό και την ξενοφοβία της ιδεολογίας του απαρτχάιντ.
Ο Ντέσμοντ Τούτου γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1931 στο Κλέρκσντορπ του Τρανσβάαλ της Νότιας Αφρικής, μια πόλη με χρυσωρυχεία δυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ. Οι γονείς του ανήκαν στις φυλές Ξόσα καιΤσουάνα. Σε ηλικία 12 ετών, η οικογένειά του μετακομίζει στο Γιοχάνεσμπουργκ. Λόγω οικονομικών στενοτήτων της οικογένειάς του, αναγκάζεται να εργάζεται και να πηγαίνει ταυτόχρονα σχολείο, στο Λύκειο Μπαντού του Γιοχάνεσμπουργκ. Αν και αρχικό του όνειρο ήταν η ιατρική, αποφασίζει να γίνει δάσκαλος, όπως και ο πατέρας του.
Αρχικά εκπαιδεύτηκε ως δάσκαλος στο Κολέγιο Μπαντού της Πραιτώρια και το 1954 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Αφρικής και άρχισε να διδάσκει. Τρία χρόνια αργότερα παραιτείται από τη θέση του εξαιτίας ενός καινούργιου νόμου που περιορίζει τους μαύρους σε μια δεύτερης κατηγορίας εκπαίδευση («εκπαίδευση Μπαντού»)[2] σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Ξεκινά σπουδές θεολογίας και το 1961χειροτονείται αγγλικανός ιερέας, έχοντας επηρεαστεί από πολλούς λευκούς κληρικούς στη χώρα, όπως τον επίσης πολέμιο του απαρτχάιντ Επίσκοπο Τρέβορ Χάντλστον[3]. Στα τέλη της δεκαετίας του '60εγκαθίσταται μαζί με τη σύζυγό του, Λία Νομαλίζο (είχαν παντρευτεί το 1955), και τα τέσσερα παιδιά τους (Τρέβορ Ταμσάνκα, Τερέζα Ταντέκα, Ναόμι Νοντόμπι, Μφο Αντρέα) στο Λονδίνο, όπου λαμβάνει το διδακτορικό του δίπλωμα από το King's College. Κατά τη δεκαετία του '70, χρηματίζει υποδιευθυντής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών και διορίζεται πρωθιερέας του Γιοχάνεσμπουργκ κατά την περίοδο 1975-1976. Είναι ο πρώτος μαύρος που καταλαμβάνει αυτή τη θέση.




external image 170px-Kofi_Annan.jpg

Ο Κόφι Ανάν (8 Απριλίου 1938 - ) ήταν ο έβδομος γενικός γραμματέας του Ο.Η.Ε. από το 1997 μέχρι το 2006.
Γεννήθηκε στο Κούμασι (Kumasi) της Γκάνας και σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων στην Γκάνα, τις ΗΠΑ και την Ελβετία. Το 1962 άρχισε να εργάζεται στον Ο.Η.Ε.ως διοικητικός και οικονομικός υπάλληλος του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας στην Γενεύη. Κατόπιν ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις σε οργανισμούς και υπηρεσίες του ΟΗΕ, φθάνοντας έως τις θέσεις του βοηθού γενικού γραμματέα για θέματα διαχείρισης προσωπικού (1987-1990), του βοηθού γενικού γραμματέα για θέματα προγραμματισμού (1990-1992), του βοηθού γενικού γραμματέα και του δεύτερου γενικού γραμματέα για θέματα ειρηνευτικών αποστολών (1992-1996).
Την 1 Ιανουαρίου 1997, ο Κόφι Ανάν ανέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα του Ο.Η.Ε. σε αντικατάσταση του αιγυπτίου Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι. Η θητεία του στη θέση αυτή ανανεώθηκε την 1 Ιανουαρίου 2002 και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 2006. Eίναι ο δεύτερος αφρικανός γενικός γραμματέας του ΟΗΕ και ο πρώτος διοικητικός υπάλληλος του Οργανισμού που κατόρθωσε να φτάσει μέχρι την υψηλότερη διοικητική και πολιτική βαθμίδα των Ηνωμένων Εθνών.
Ο Κόφι Ανάν θεωρείται από τους πιο διακριτικούς και ευέλικτους διπλωμάτες. Ως γενικός γραμματέας του ΟΗΕ προσπάθησε «να φέρει τον Οργανισμό κοντά στον κόσμο». Στα επιτεύγματα της θητείας του συμπεριλαμβάνονται η απομάκρυνση των ινδονησιακών στρατευμάτων κατοχής από το Ανατολικό Τιμόρ (1999), η απομάκρυνση του Ισραηλινού Στρατού από τον Νότιο Λίβανο (2000), καθώς και διάφορες πρωτοβουλίες για την επίλυση πολλών προβλημάτων του πλανήτη (AIDS, φτώχεια, κ.ά.). Το 2001 του απονεμήθηκε από κοινού με τον ΟΗΕ το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης[1]
Στις αποτυχίες του Κόφι Ανάν συμπεριλαμβάνονται η μη αποτελεσματική επίλυση του πολέμου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και ο διαμελισμός της χώρας, η ασυντόνιστη συμμετοχή του ΟΗΕ για την ειρήνευση στο Κοσσυφοπέδιο, η επίθεση των ΗΠΑ και της Βρετανίας στο Ιράκ το 2003 χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., καθώς και η αδυναμία επιβολής μίας δίκαιης λύσης στα προβλήματα παράνομης κατοχής στην Παλαιστίνη και την Κύπρο. Κατά πολλούς παρατηρητές, ο Κόφι Ανάν δεν μπόρεσε να δείξει την απαραίτητη πυγμή και ανεξαρτησία αποφάσεων απέναντι στους Αμερικανούς, με αποτέλεσμα να έχει πληγεί ανεπανόρθωτα η παγκόσμια αξιοπιστία του Ο.Η.Ε..
Ο Κόφι Ανάν μιλάει απταίστως αγγλικά, γαλλικά και διάφορες αφρικανικές γλώσσες. Είναι παντρεμένος με την σουηδή δικηγόρο και καλλιτέχνιδα Νάνε Ανάν, με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά.